Karstan gelenler ve hatra düşenler...

Annemin sivri topuklu terliklerinde buluşurdu sevinçlerimiz bazen,bazende lila renkli sivri uclu ve topuklu ayakkabılar bazende çocukluk hayallerimizde buluşurdu bakileşicek dostluğumuzun tohumları.
Bu tohumlar büyüyecekti serpilecekti gün gelicek birbirimize verdiğimiz sıcak gülümsemede uzaklardan dönüşlerde hasretle kucaklayışlarda fidelerini vericekti.
Zaman geçtikçe yıllanmışlık daha bir bağlılık hediye edicekti,uzaklıklar araya girince anlaşılıcaktı yıllara ne katılmış ne verilmiş.
Haşhaşlı simit dendikçe hatırlanıcak,sabah yürüyüşlerinde akla düşecek,yada parçak dedikçe olsaydı da oda yeseydi diyeceksiniz.
Şu resimdekilerin aklıma getirdikleri değil bunlar,bana onu getirenin gönlüme yıllarca nakşettikleri bu sözcükler ama sadece bir parçası şimdilik döküleni.
Gravyer her dediğimde+yediğimde“Zeynep ne alemsin”sözünü hiç unutmayacağım birinden bahsediyorum.

Çocukluk arkadaşım Fatmadan,Çarşamba günü istanbula geldi ve bu güzel lezzetlerden getirdi bende az zamanda elimde makine hemen çektim birkaç resim,sonra bunları eklerken yazmaya başladım bu cümleler çıktı gerisini bıraktım aktı öyle,dahada yazılır,yazılması gerekenlerdendir…